Ter overdenking 295

De wereld draait dol
Zaterdag gekeken naar ‘het tv-moment van het jaar’, televisiemomenten die door kijkers via internet waren aangewezen als het mooiste tv-moment van 2007. Ik bleek geen van de genomineerde programma’s te hebben gezien, behalve De Grote Donorshow, die op een gedeelde eerste plaats eindigde. Bij het andere winnende fragment bleek het te gaan om een confrontatie tussen ‘de meiden van Halal’ en Hans Teeuwen. Teeuwen had de dames (‘Allah’s brutaaltjes’ heten ze op de website Geen Stijl) beledigd en daarom moest hij op de pijnbank (met rubberen spijkers) gaan liggen voor een verbale schrobbering. Daar kwam het niet echt van, want in een niet te stuiten woordenstroom betoogde de cabaretier samengevat: lachen is leuk en religie moet altijd geridiculiseerd kunnen worden. Omdat ik de kennelijk als kwetsend ervaren tekst van Hans Teeuwen niet kende en deze ook niet werd herhaald heb ik die op internet opgezocht. Het liedje waar het om ging begon met: “Zet God op de pot en steek de profeet in je reet” (de rest was navenant). Daaronder stonden stuitende adhesiebetuigingen als: ”Eindelijk eens iemand die publiekelijk zingt over het vrije woord waarin al die gelovige angsthazen te kakken worden gezet”.
Marjoleine de Vos (NRC Handelsblad 14-01-08) karakteriseerde het programma terecht als “een festival van ongein, BN’ers gedoe, geschreeuw en lawaai, flauwekul, vérgaande intimiteiten en platvloersheid. Precies dat waar je je tegen probeert te verzetten als televisiekijker, dat werd nu feestelijk met veel extra herrie en extra ongein anderhalf uur lang bij wijze van neusje van de zalm op het scherm gebracht.”

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

DE FISCUS ALS SINTERKLAAS  (voor de fiscaal meelevende lezer)
Het aangifteprogramma van de Belastingdienst kan soms werken als een rad van fortuin. Dat ondervond een slordige belastingplichtige die zijn diskette verkeerd invulde. Als aftrekbare hypotheekrente had hij € 3.419 moeten vermelden, maar hij vulde in € 3.419.635. De Belastingdienst nam de inhoud van de diskette geautomatiseerd over, wat leidde tot een aanslag van een negatief belastbaar inkomen uit werk en woning van ruim drie miljoen euro! De inspecteur probeerde deze fout via een navorderingsaanslag te herstellen, maar werd door het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch in het ongelijk gesteld. Het Hof oordeelde dat de inspecteur wist, dan wel redelijkerwijs had kunnen weten, dat de hypotheekrente foutief was opgegeven. Hij had de aangifte beter moeten bekijken. Een kwestie dus van ‘eigen schuld, dikke bult’. Dat zijn nu eenmaal de risico’s van een geautomatiseerde werkwijze.
Opmerkelijk genoeg werd door de Belastingdienst geen beroep in cassatie ingesteld. Prof. Stevens (Weekblad fiscaal recht 20-12-07) tekent hierbij aan: “Kennelijk ligt de Belastingdienst zelf niet meer wakker van dergelijke missers en berust in zijn blunders. Dat is verbijsterend. Dat feit alleen al rechtvaardigt ernstige kritiek. Deze blunder kan immers niet worden toegeschreven aan het computersysteem, maar betreft een inhoudelijke beleidsafweging.”
Voor Advocaat-Generaal Niessen was de uitspraak van het Hof Den Bosch aanleiding om – zoals dat heet – “cassatie in het belang der wet” in te stellen. Hij betoogde – samengevat – dat navordering ook mogelijk moet zijn wanneer een belastingplichtige onopzettelijk een fout in de aangifte maakt en de aanslag daardoor zoveel voordeliger voor de belastingplichtige uitpakt dat geen redelijk denkend mens kan menen dat de aanslag op het juiste bedrag is vastgesteld. Maar de Hoge Raad ging niet mee met deze redenering en het beroep van de Advocaat-Generaal werd ongegrond verklaard. Motivering: de vraag of de grenzen van de navorderingsmogelijkheden opnieuw moeten worden afgebakend in verband met de veranderde werkwijze van de Belastingdienst moet worden beantwoord door de wetgever. Omdat deze materie politiek ter discussie staat, liet de Hoge Raad zich niet uit over een verruiming van de navorderingsbevoegdheid.
Nog een vraagje. Welke restitutie ontving de belastingplichtige die zich bij zijn aangifte 2001 drie miljoen euro vergiste? Volgens de wet wordt dit verlies verrekend met positieve inkomens in de drie voorafgaande en de negen volgende jaren. Dit komt neer op vrijstelling van inkomstenbelasting gedurende dertien jaar. Miljonair is de man (65-plusser) er bij een gelijkblijvend inkomen zeker niet van geworden, want zijn correct berekende belastbare inkomen uit werk en woning bedroeg in 2001 ruim € 25.000.
Wat blijft is de verbazing, ergernis c.q. woede over het feit dat duizenden belastingbetalers worden bestookt met tientjescorrecties wegens verlaagde kortingen en – ik bedenk maar wat – bijgestelde toeslagen op de voorlopige nabetaling, terwijl de Belastingdienst tegelijkertijd miljoenen laat lopen.
Die demente bankier zag het uiteindelijk zo gek nog niet: “Ik laat alles lopen, maar wel over de giro.”

 

Categorieën:Overdenkingen