Ter overdenking 22

Nog even aandacht voor een universitaire komische belevenis. Een deftige hoogleraar economie wandelde met fiscale studenten over het Rapenburg. De conversatie vlotte niet en de professor voelde zich duidelijk ongemakkelijk. Toen hij plotseling werd geconfronteerd met een door mijn collega Nico de Vries aangeboden zakje drop, geraakte de wetenschapper zelfs uit balans. Hij liet zijn onzekere hand in het puntzakje neerdalen om de geoffreerde versnapering tot zich te nemen, maar had hier zichtbaar moeite mee. Behalve het beoogde dropje eigende de geleerde zich – naar wij mogen aannemen onbedoeld – ook een stuk van het zakje toe. Na het geluid van scheurend papier viel er een pijnlijke stilte. Toen zei Nico: “Professor: u als bedrijfseconoom behoef ik er toch niet op te wijzen dat het aanbod zich in het algemeen niet uitstrekt tot de emballage…”.

Tijdens een door mijn uitgever georganiseerde auteursdag werd ons gezelschap per bus vervoerd. Veel auteurs – technisch gebrekkig geschoold – hadden wat moeite met het reguleren van de ventilatie in de bus. Nico riep toen naar voren: “Chauffeur, zet u hem even op de stand rukwinden? “

Jan Huydts belde dezer dagen Rob Madna met de mededeling: Er is een nieuwe Thaïsche pianist: Herbie Ban(g)kok.

In het prachtige boek “Ongewenschte muziek”, geschreven door Kees Wouters, las ik op blz. 234 over de oorlogsjaren in Den Haag:

“Zowel in 1941 als in 1942 werden de jaarlijkse Jazzwereld-feesten, op initiatief van de betrokken musici zelf, voortgezet in de vorm van een ‘nationaal concours van amateur dansorkesten’. Het eerste concours, georganiseerd door onder anderen Dolf Dienske, Pi Scheffer en arrangeur Pierre Wijnnobel, vond zoals vanouds plaats in het Scheveningse Kurhaus, en wel op 2 augustus 1941. Behalve Dolf Dienske zelf, die optrad met zijn ‘Lumirex Mike Serenaders’, bevonden zich onder de deelnemers ook de Haagse ‘Swing papa’s’ en de ‘Rhythm Sellers’ uit Haarlem, waarin de gebroeders Pim (b) en Theo ‘Theek’ Kruijt, alias Ted Powder (tb) speelden, alsmede een viertal orkesten uit Bergen op Zoom, Arnhem en Utrecht. De pauze werd opgeluisterd door de ‘Ma-U-I Eilanders’ en de ‘Samoa Girls’, met zangeres Pia Beck op ukelele. Mede door de enthousiaste reacties van het publiek dat op de aankondiging van Fräulein sei süsz (Lady be good) een donderend applaus liet volgen, was er sprake van een zeer geslaagd concours. De volgende ochtend bleken evenwel de muren van het Kurhaus volgeplakt met de tekst “Hier heerscht de Engelse ziekte.” Einde citaat.

Ik was toen te jong om daar weet van te hebben. Wel herinner ik mij dat ik na de oorlog tijdens de Duitse lessen de lachers op mijn hand kreeg door songtitels in nep-Duits te vertalen. Zo doopte ik Embraceable you om tot Umarmenswärtiges Mädel.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

De vuurwerkramp is mogelijk geweest doordat ‘verantwoordelijken’ steken hebben laten vallen. Hoe zal straks worden geoordeeld over de autoriteiten die deze fouten hebben gemaakt? Ik citeer uit NRC/Handelsblad:
“…En dan moeten de bestuurders met hun pis bij de dokter komen. In de woorden van de Leidse hoogleraar Bestuurskunde Uri Rosenthal …: “dan kan de grens tussen een lintje en wachtgeld flinterdun zijn”.

Categorieën:Overdenkingen