Ter overdenking 50

In een radio-interview hoorde ik vanmorgen een Surinaamse vrouw tegen de presentator zeggen: “Jullie hebben een klok, maar wij hebben de tijd…”
Dit bracht een verhaal van W.L. Brugsma terug in mijn herinnering. Brugsma – beter bekend als ‘Boebi’ Brugsma – was destijds o.a. hoofdredacteur van HP/De Tijd en behoorde tot de beste journalisten/columnisten van de vorige eeuw. Ik heb met hem eens in een forum gezeten, dat vragen kreeg voorgelegd over belastingmoraal en belastingfraude.
Aan de hand van door het publiek voorgelegde praktijkgevallen moesten we ons uitspreken over het bestaansrecht en de mogelijkheden van fiscaal-ethische normen. Brugsma werd gevraagd iets te zeggen over een bijstandsmoeder die haar bijverdiensten had verzwegen. Om het wat moeilijker te maken was nog gegeven dat bij correcte opgave samenloop van de bijstandswet en de belastingwetgeving ertoe zou hebben geleid dat de bijstandsmoeder per saldo minder had overgehouden dan haar uitkering (tegenwoordig heet dit verschijnsel ‘armoedeval’, maar dit terzijde).
Brugsma reageerde met onderstaand verhaaltje, dat er niets mee te maken had maar het publiek wel tevreden stemde.
Een Engelsman reisde per trein door Schotland. Hij stapte uit op een stationnetje, waar zijn aandacht werd getrokken door twee klokken, waarvan er één een tijd aangaf die enkele minuten verschilde van de andere. Hij wendde zich tot de stationschef om zijn beklag te doen. Deze dacht enkele ogenblikken na en antwoordde toen: “Wat zouden we hebben aan twee klokken die dezelfde tijd aangeven?”
Na afloop vertrouwde Brugsma me toe dat hij dit quasi-filosofische verhaal vaker vertelde wanneer hem een vraag werd gesteld waar hij niet goed raad mee wist.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Klarinettist en saxofonist Tony Scott beschikte over veel humor. Tegen het eind van zijn leven vroeg een journalist hem of hij nog wel eens saxofoon speelde. Waarop hij antwoordde: “I play like Prez”.
“Ah, you play like Lester Young?”.
“No, like Bill Clinton”.

De Britse altsaxofonist Derek Humble kon – zo hoorde ik van Rob Madna – grote hoeveelheden alcohol aan, zij het dat dit zijn leven wel aanzienlijk heeft bekort. Toen de leden van de Kenny Clarke- Francis Boland Big Band hem herdachten waren ze diep onder de indruk. Maar Tony Scott wist de stemming weer op te krikken door zijn opmerking: “In fact he was always late…”.

Categorieën:Overdenkingen