Ter overdenking 267

Selfmade heremiet
In Casa Luna (nachtprogramma voor radio 1, 0.00-0.45) werd de afgelopen week een bijzondere manager geïnterviewd. Ik hoorde alleen de laatste zinnen, maar kwam volledig aan mijn trekken. De studiogast was iemand die – ik citeer de presentatrice – jarenlang een leven had geleid dat werd gekenmerkt door drugs en rock and roll, maar daarmee volledig had gebroken. Hij was nu werkzaam als ‘directeur van een centrum voor deeltijdmonniken’. Ik moest dit bericht wel even verwerken, maar toch won de slaap het al gauw van mijn lachlust.
Intussen heb ik, dank zij de speurzin van een van mijn vrienden, meer gegevens op internet gevonden. Wie zich als parttime kluizenaar wil terugtrekken kan zich bijvoorbeeld melden bij een monastiek centrum te Castricum. Zie www.zeeveld.nl/monnikindeeltijd.htm.   Gegadigden moeten zich wel realiseren dat zij met enig wantrouwen worden bekeken. Zo blijkt uit het aanmeldingsformulier voor een meerdaags samenzijn dat de kandidaat middels het aankruisen van een daartoe strekkend vakje moet verklaren:
“Ik bevestig dat ik Stichting … vrijwaar van elke aansprakelijkheid, indien mijn verblijf in Zeeveld – door welke oorzaak dan ook – lichamelijk of geestelijk ongemak, in de ruimste zin van het woord, teweeg zou brengen.”
In het blad Volzin vond ik nog een interview met “selfmade monnik Thomas van Kleef” met als kop: “Ik durf rustig door te klunzen”. Zoals de folder van de mini-abdij terecht aangeeft: het gaat hier om ‘spirituele topsport’. Je merkt het aan alles. Religie is terug in Nederland.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Religieus afvallen
Van alle gelovigen blijken christenen het dikst, aldus Margriet Oostveen in haar column ‘Bericht uit Washington’ (NRC Handelsblad 4 februari 2007). Christenen – zo hebben studies in de Verenigde Staten uitgewezen – zijn dikker dan joden, hindoes en boeddhisten. Nu ze dat zelf ook hebben ontdekt, zijn de Amerikaanse new born christians fanatieker gaan lijnen dan ooit. Van het boek Het dieet van de Schepper (‘Ga eten zoals God het heeft bedoeld’) zijn bijvoorbeeld 2 miljoen exemplaren verkocht. Van alle christenen tellen baptisten het hoogste percentage dikkerds. Oorzaak: ze roken en drinken weliswaar bijna niet, maar ze zijn dol op potlucks – de feestjes waar iedereen een gerecht meeneemt. Dominee Steve Reynolds belegt nu ‘dieetkerkdiensten’. Voor de dienst stappen de gemeenteleden op de weegschaal. De kerkleden zijn daartoe in teams ingedeeld. Twaalf personen per team, net als de twaalf apostelen. Eén pond per week afvallen is genoeg. Drie keer per week is er ‘body & soul fitness’ in het gemeenschapshuis achter de kerk: aerobics op bijbelteksten, die op een stevig ritme zijn gezet. Leert iedereen meteen de bijbel uit zijn hoofd.
Bobby Vickers, vooraanstaand kerklid en restauranthouder, slaat met een moker     op een kipfiletje en laat zien hoe je daar spinazie en zongedroogde tomaatjes inrolt. “Alle blikvoedsel moet u weggooien, dames en heren. De Heer heeft ons genoeg verse producten gegeven – thank you Lord.” En dan bakken met couscous. Aldus Margreet Oostveen.
Of hier van een schriftuurlijk verantwoord dieet kan worden gesproken, kan in het midden blijven. Mij lijken de vrijmoedige voedingsadviezen van Maarten ’t Hart effectiever. In NRC Handelsblad (zie nr. 160) zette hij vier jaar geleden zijn unieke afvalsysteem op rijm: ‘Wie gaat lijnen, zal verkwijnen; niet ontberen, maar laxeren’. En hoe moet je laxeren? Daarvoor hanteert hij als leefregel: ‘Overal mag ik in bijten, mits ik daarvan flink ga schijten’.
Wat brood betreft: brood is goed, mits er rogge voor staat. In Maassluis zei men destijds:
‘Roggebrood, bolus groot’. En dan nog zijn waarschuwing: pas op met seks. Weliswaar geldt: “Wie vrijt, die slijt”, maar tevens geldt: ‘Wie vrijt met zin, wordt er dik tegenin.”

Categorieën:Overdenkingen